ตูยฺหวิน

เมืองตูยฺหวินตั้งอยู่ทางใต้ของมณฑลกุยโจว เป็นที่ตั้งศูนย์กลางของเขตปกครองตนเองเชียนหนานบูอีซูเหมียวซู เป็นเมืองน่าอยู่เชิงนิเวศกลางกุยโจวที่ได้สมยา «เมืองภูเขาน้ำและสะพาน» เพราะแม่น้ำเจี้ยนเจียงคดเคี้ยวไหลผ่านและสะพานใหญ่น้อยมากมาย ที่นี่ทิวทัศน์และกลิ่นชาอยู่คู่กัน ภูเขาและน้ำพิงกันทุกแห่งหน ภูมิอากาศอบอุ่นชื้น ป่าไม้คลุมถึง 65.67% อัตราวันอากาศดีติดกัน 5 ปี อยู่เหนือ 98% แผ่นหินและเครื่องเงินของถนนสือปานเจี๋ย เงาสะพานซีซาน ทะเลหมอกภูเขาชาหลัวซือเคอ ร้อยเรียงเป็นภาพชีวิตช้า ๆ ชาเม่าเจี้ยนตูยฺหวินเป็นหนึ่งในสิบชาดังของจีน ศิลปะการผลิตได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ เมืองภาพยนตร์ฉินฮั่นทำให้เมืองเล็กนี้เป็นแหล่งถ่ายทำโด่งดัง เดิมมีชื่ออีกแบบตามถ้ำตูยฺหวินตะวันออกของเมือง ปี 1390 เปลี่ยนเป็น «ตูยฺหวิน» ตลอดมาเป็นที่ตั้งศูนย์กลางเขตเชียนหนาน สะพานในเมืองมากจึงมีสมยา «พิพิธภัณฑ์สะพาน» เมืองตั้งในแอ่งภูเขา แม่น้ำแบ่งเมืองเป็นเหนือใต้ ชาวเมืองข้ามสะพานเป็นปกติ สะพานกลายเป็นรอยประทับชัดที่สุดของเมือง โรงชาและร้านเล็กตามตรอกเติมความผ่อนคลายให้ชีวิตประจำวัน ต้องการความเย็นขึ้นหลัวซือเคอและภูเขาโตวเผิง ต้องการยุคเก่าไปถนนสือปานเจี๋ยและเขตโรงงานเก่าสายที่สาม สองถึงสามวันพอดีเดินถนนเก่า สะพานดัง ภูเขาชา อุทยาน แล้วนั่งจิบชาเม่าเจี้ยนหนึ่งถ้วย ชิมความสงบของเมืองเล็กแห่งนี้อย่างช้า ๆ

เมืองตูยฺหวินตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมณฑลกุยโจว เป็นที่ตั้งศูนย์กลางของเขตปกครองตนเองเชียนหนานบูอีซูเหมียวซู และเป็นศูนย์กลางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของภาคใต้กุยโจว เป็นหนึ่งในเมืองสำคัญของเขตเศรษฐกิจกลางกุยโจว พื้นที่ทั้งหมด 2,285 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันบริหาร 6 เขตถนน 4 เมือง และ 1 ตำบล รวม 109 หมู่บ้านบริหารและ 50 คณะกรรมการชุมชน ประชากรที่พำนักถาวร 504,600 คน มีชาวปูยี ชาวเหมียว ชาวสุย ชาวตง และอื่น ๆ รวม 34 ชนชาติ ชนกลุ่มน้อยคิดเป็น 73.83% ของประชากรที่พำนัก ตูยฺหวินมีคนเก่งคนดีเกิดขึ้นมาก ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิงเพียงสองราชวงศ์มีจิ้นชื่อสอบได้ 22 คน จวหริน 168 คน ได้รับสมยา เมืองเขียวระดับโลก เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองน่าอยู่ของจีน หนึ่งในสิบเมืองที่อากาศดีที่สุดของจีน ฯลฯ และขึ้นชื่อมาแต่เดิมว่า «เมืองภูเขาน้ำและสะพาน» ชนชาติต่าง ๆ อาศัยอยู่ร่วมกันชั่วอายุ แต่ละชนชาติมีเครื่องแต่งกาย เครื่องเงิน งานตัดกระดาษ และเพลงภูเขาเป็นเอกลักษณ์ของตน

ตูยฺหวินเดิมมีชื่ออ่านว่า «ตูยฺหวิน» อีกแบบ ตั้งชื่อตาม «ถ้ำตูยฺหวิน» ห่างจากเมือง 1 กิโลเมตรทางทิศตะวันออก เป็นถ้ำหินปูนธรรมชาติ รู้จักกันอีกชื่อว่า «ถ้ำมังกรเก้า» และ «ถ้ำเซียน» สมัยชุนชิวอยู่ในส่วนตะวันออกเฉียงเหนือของอาณาจักรโบราณจางเคอ สมัยจ้านกั๋วอยู่ในดินแดนเชียหลาน ปีที่ 3 แห่งรัชศกเจิ้นกวนของราชวงศ์ถังตั้งเมืองอิงที่นี่ ปีที่ 5 แห่งรัชศกเทียนฝูของจินยุคหลังในยุคห้าราชวงศ์ตั้งอำเภอตูยฺหวิน จากนั้นราชวงศ์ต่าง ๆ ตั้งเมือง ฟู่ สำนัก กองทหาร และอำเภอในพื้นที่นี้ สมัยหยวนตั้งสำนักปกครองทหารพลเรือน สมัยหมิงตั้งกองทหารและฟู่ ปี 1390 เปลี่ยนชื่อเป็น «ตูยฺหวิน» ตามความหมาย «เท่าเทียมสม่ำเสมอ» ปีที่ 10 แห่งรัชศกคังซีของราชวงศ์ชิงตั้งอำเภอตูยฺหวิน 15 พฤศจิกายน 1949 ตูยฺหวินได้รับการปลดปล่อย ปี 1956 ก่อตั้งเขตปกครองตนเองเชียนหนานบูอีซูเหมียวซู ตูยฺหวินเป็นที่ตั้งศูนย์กลาง ปี 1958 จัดตั้งเมืองตูยฺหวินจากเขตเมือง ปี 1983 ยุบอำเภอตูยฺหวินรวมเข้ากับเมืองตูยฺหวิน นับแต่นั้นตูยฺหวินเป็นศูนย์กลางการบริหารของแถบเชียนหนานตลอดมา แม้สถานะการบริหารเปลี่ยนไปหลายครั้ง แต่ที่ตั้งเมืองและสายวัฒนธรรมยังคงสืบต่อถึงวันนี้

ตูยฺหวินอยู่ในเขตภูมิอากาศมรสุมกึ่งเขตร้อนชื้น สี่ฤดูชัดเจน ฝนและร้อนมาในฤดูเดียวกัน หนาวไม่รุนแรง ร้อนไม่อบอ้าว อุณหภูมิเฉลี่ยรายวันของมกราคมเดือนที่หนาวที่สุด 5.6 องศาเซลเซียส กรกฎาคมเดือนที่ร้อนที่สุด 24.8 องศาเซลเซียส อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี 16.1 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปี 1,431.1 มิลลิเมตร ช่วงไร้น้ำค้างแข็งประมาณ 300 วัน ป่าไม้คลุมถึง 65.67% อัตราวันอากาศดีติดกัน 5 ปี อยู่เหนือ 98% อากาศบริสุทธิ์ ภูมิอากาศอบอุ่นชื้นตลอดปี เป็นบ่อออกซิเจนธรรมชาติและแหล่งพักฟื้นสุขภาพ ฝนอุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำลำคลองใหญ่น้อย 257 สาย ยาวรวม 1,321 กิโลเมตร ทรัพยากรน้ำเฉลี่ยทั้งปี 1.687 พันล้านลูกบาศก์เมตร ในนั้นน้ำผิวดิน 1.475 พันล้าน น้ำใต้ดิน 212 ล้านลูกบาศก์เมตร แม้ร้อนจัดฤดู «ซานฝู่» ก็ไม่อบอ้าว ฤดูใบไม้ร่วงแจ่มใส ทั้งปีเหมือนฤดูใบไม้ผลิ เหมาะยิ่งกับการอยู่อาศัย หนีร้อน พักผ่อน และท่องเที่ยว

แม่น้ำเจี้ยนเจียงคือแม่น้ำแห่งมารดาของตูยฺหวิน กำเนิดจากภูเขาโตวเผิง คดเคี้ยวไหลผ่านเมือง 23 กิโลเมตร มาบรรจบกับลำธาร 9 สายที่ใจกลางเมือง — คนโบราณเรียกว่า «เก้ามังกรหลอมรวมสู่แม่น้ำ» เมืองพิงภูเขาชิดน้ำ สะพานใหญ่น้อยร้อยเรียงชีวิตสองฝั่ง ทั้งเมืองมีสะพานหลากสไตล์กว่า 170 แห่ง จึงได้ชื่อว่า «พิพิธภัณฑ์สะพาน» และสมยา «เมืองสะพานแห่งที่ราบสูง» ที่ตูยฺหวิน สะพานไม่ใช่แค่เครื่องมือข้ามฟาก แต่หลอมรวมอยู่ในชีวิตประจำวันของภูเขาและน้ำอันใกล้ เชื่อมโยงประวัติศาสตร์และความทรงจำของเมือง สะพานแต่ละแห่งเป็นภาพ แต่ละแห่งมีจุดชม สองฝั่งเจี้ยนเจียงร่มเย็นด้วยต้นไม้เขียว น้ำไหลผ่านเขื่อนบานพับเป็นน้ำตกเงินกว้าง ผิวน้ำเขียวดังหยก เป็นจุดชมวิวและเดินเล่นที่ชาวเมืองนิยม

ถนนสือปานเจี๋ยคือถนนเก่าที่คึกคักที่สุดของตูยฺหวิน สร้างขึ้นในรัชศกหงงู่ราชวงศ์หมิง เก่ากว่า 600 ปี ยาว 312 เมตร พื้นถนนปูด้วยแผ่นหิน 11,000 แผ่น ปากถนนมีประตูโบราณหลังคาโค้งบนเสา สิงโตหินคู่ยืนเฝ้าหน้าประตู สองข้างเป็นสถาปัตยกรรมสไตล์หมิง-ชิงหลังคากระเบื้องเทา กำแพงแดง ประตูหน้าต่างแกะสลัก ถนนเก่าแบ่งเป็นถนนศิลปะชนชาติและถนนอาหารว่างพื้นเมือง ข้างหนึ่งเป็นเครื่องเงิน งานปักผ้า และงานตัดกระดาษของชาวปูยี ชาวเหมียว ชาวสุย อีกข้างเป็นอาหารว่างพื้นเมืองรสเปรี้ยวเผ็ดต่าง ๆ วันเทศกาลมีการแสดงประเพณีแต่งงานของชนชาติ เสียงลู่เซิงและกลองทำให้ถนนเก่าเต็มไปด้วยความรื่นเริง แผ่นหินเรียบถูกบดขัดด้วยฝีเท้าหลายปีจนเงาวับ กลางคืนโคมแดงสว่างระยับตลอดถนน ถนนเก่าก็แสดงความงามอีกแบบที่หนักแน่น

ในบรรดาสะพานเก่าของตูยฺหวิน สะพานไป่จื่อโด่งดังที่สุด สร้างปี 1786 ตลอดประวัติศาสตร์รับภาระเชื่อมการคมนาคมเหนือ-ใต้ ปี 1978 ตูยฺหวินสร้างสะพานตูยฺหวินตอนบนของสะพานไป่จื่อเพื่อแทนสะพานเก่า สะพานตูยฺหวินเก่าเป็นสะพานโค้งสามช่วงโครงเหล็กเสริมคอนกรีต ยาว 144 เมตร สามช่วงช่วงละ 40 เมตร กว้าง 14.2 เมตร ตัวสะพานเอียง 45 องศากับลำน้ำเจี้ยนเจียง เป็นสะพานโค้งโครงเหล็กที่เอียงมากที่สุดในบรรดาสะพานใหญ่กลางของจีนในสมัยนั้น จึงได้ชื่อว่า «สะพานเอียง» ได้รับรางวัลชั้น 4 ผลงานวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีมณฑลกุยโจวปี 1980 และรางวัลออกแบบดีเด่นมณฑลกุยโจวปี 1981 ปี 2015 บูรณะเสริมความแข็งแรงและขยายสะพานเก่า เพิ่มข้างละ 12.6 เมตร หลังปรับปรุงพื้นสะพานกว้าง 40 เมตร ถนนรถกว้าง 29 เมตร สะพานทั้งแห่งยาว 145 เมตร ราวสะพานสองข้างประกอบจากบล็อกหินอ่อน หินทุกก้อนคือภาพนูนต่ำ เดินไปเรื่อย ๆ ก็ได้อ่านอดีตและปัจจุบันของตูยฺหวิน

อุทยานเหวินเฟิงตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกบ่อหลงถานใต้เมือง แม่น้ำเจี้ยนเจียงโอบสามด้าน ปี 1999 เวนคืนที่ดิน 85 โหม่ว โดยยึดเจดีย์หินยุคชิง — เจดีย์เหวินเฟิง — เป็นศูนย์กลาง จัดวางด้วยศิลปะจัดสวนจีนดั้งเดิมเป็นอุทยานพักผ่อนแบบเปิด ในอุทยานมีศาลาอายุยืน ประตูเซียงเหอ ลานร้องรำกลางแจ้ง และคอกนกพิราบ ทางเข้าด้านตะวันตกมีหินใหญ่หนักราว 50 ตัน «หินก้อนเมฆ» ขนมาจากภูเขาหลัวซือเคอชานตะวันตกของเมือง ด้านเหนือมีสะพานเหวินเฟิงสร้างใหม่ปี 2008 เชื่อมอุทยานกับเขตเมือง สะพานลมฝนนี้ยาว 110 เมตร กว้าง 4 เมตร สร้างด้วยไม้สน ไม่ใช้ตะปูและหมุดแม้แต่ตัวเดียว แกะสลักลวดลายและตัวอักษรท้องถิ่นเป็นเอกลักษณ์ รอบเจดีย์มีลานเรียบปูด้วยอิฐหิน ในอุทยานหญ้าเขียวขจีดอกไม้บานสะพรั่ง ความเขียวคลุมเกิน 85% ทางเดินเขียวเชื่อมถึงสะพานไป่จื่อ

สะพานซีซานพาดข้ามแม่น้ำเจี้ยนเจียง เป็นสะพานมีหลังคาผสานสถาปัตยกรรมชาวปูยีและชาวเหมียว เสาสีเหลือง กระเบื้องเทาอมฟ้า ศาลาสะพานแบบเจดีย์ และเขาควายบนสันหลังคา ยิ่งใหญ่สง่างาม ภาพยนตร์ «อู๋หมิงจื่อเป่ย์» ถ่ายทำที่นี่ สะพานนี้จึงกลายเป็น «ฉากหนัง» ในใจหลายคน ยามค่ำไฟนีออนสว่าง สะพานสะท้อนบนผิวน้ำเจี้ยนเจียง แสงและเงาสานสวม ยามเช้ามีคนเลี้ยงนกชนนก ออกกำลังกาย ถ่ายภาพ ยามเที่ยงมีคนเล่นหมากกระดานและคุยโม้ ยามเย็นมีคนร้องเพลงเต้นรำ คนหลายวัยมารวมกันในเวลาต่าง ๆ บนสะพานคือภาพชีวิตถนนที่มีชีวิตชีวาที่สุดของตูยฺหวิน ยืนที่ปลายสะพานมองเห็นต้นไม้เขียวและตึกหลายชั้นสองฝั่ง น้ำไหลช้า ๆ สู่ทิศตะวันออก ทั้งทิวทัศน์อยู่ในสายตาเดียว

พื้นที่สีเขียวและอุทยานในใจกลางเมืองตูยฺหวินเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว อุทยานหนานซาโจวอยู่ใจกลางเมือง ครองพื้นที่ 115.37 โหม่ว มีอาคารสไตล์โบราณ 2,565.99 ตารางเมตร ธีมประวัติศาสตร์วัฒนธรรมเชียนหนาน ภูมิทัศน์นิเวศ และวิถีชนชาติ ได้รับสมยา «ปอด» และ «ห้องรับแขกของเมือง» ของตูยฺหวิน ไม่ไกลจากเขตเมืองคืออุทยานป่าไม้แห่งชาติทะเลสาบชิงอวิ๋น พื้นที่รวม 3,188 เฮกตาร์ ประกอบด้วยสามเขตใหญ่ ทะเลสาบชิงอวิ๋น ทะเลสาบสือเหมิน และทุ่งหญ้าภูเขาสูงหลัวซือเคอ ป่าธรรมชาติทุติยภูมิกว้างใหญ่ ชนิดพันธุ์หลากหลาย ขึ้นหอชมวิวชมภูมิทัศน์เมืองกับป่ากอดกัน ในเมืองยังมีเขตทัศนียภาพซานเจียงเยี่ยนสร้างแล้วเสร็จปี 2017 เกาะกลางทะเลสาบเขียวขจี ทางเดินวัฒนธรรมชนชาติแสดงเสน่ห์เชียนหนานเต็มที่ พื้นที่สีเขียวเหล่านี้กระจายอยู่ในเมือง เติมความสบายให้วันธรรมดาของตูยฺหวิน ทำให้เป็นเมืองที่เหมาะกับเดินช้า ๆ ชมช้า ๆ

ภูเขาโตวเผิงคือเกราะธรรมชาติของตูยฺหวิน เขตทัศนียภาพอยู่กลางเทือกเขาเหมียวหลิงทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง พื้นที่ 61.8 ตารางกิโลเมตร ยอดหลักสูง 1,961 เมตร ได้สมยา «ภูเขาอันดับหนึ่งของเชียนหนาน» เป็นแกนกลางเขตทัศนียภาพระดับชาติ ป่าดิบใกล้เมือง และหนึ่งในต้นน้ำแม่น้ำยฺเหวียนเจียง ลำเขาเขียวชอุ่มซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แบ่งเป็นสี่เขตท่องเที่ยว ชมน้ำพุ น้ำตก และที่ลุ่มชื้นภูเขาสูง ยังเป็นภราดรภาพของหลัวซือเคอ ยอดทั้งสองมองหน้ากันจากไกล เติมแต่งความงามซึ่งกันและกัน สำหรับผู้รักเดินป่าและอากาศบริสุทธิ์ ที่นี่คือแดนลับหาได้ยากใกล้เมือง หลังฝนหมอกพันเขา ขอบฟ้าดูกว้างใหญ่ยิ่งขึ้น

หลัวซือเคอ เรียกอีกอย่างว่าภูเขาหลัวซือเคอ ได้ชื่อจากรูปทรงดุจหอยทากยักษ์ อยู่กลางเทือกเขาเหมียวหลิง มองหน้าภูเขาโตวเผิงจากไกล ห่างจากเขตเมือง 15 กิโลเมตร ลำเขายาวราว 10 กิโลเมตรตะวันออก-ตะวันตก กว้างราว 6 กิโลเมตรเหนือ-ใต้ พื้นที่รวม 67,500 โหม่ว ระดับความสูงเฉลี่ย 1,400 เมตร ยอดสูงสุด 1,738 เมตร เป็นยอดที่สูงอันดับสองของตูยฺหวิน ยอดเขามีทุ่งหญ้ากลางอากาศยื่นออกไป 3,000 เฮกตาร์ มองเห็นไกล หุบเขาลึกตัดมีน้ำตกเถียนลั่วสุ่ยสูงกว่า 120 เมตร และหน้าผากุนจูเหยียน หน้าผาหลงปาเหยียน หน้าผาอิงจุยเหยียน น้ำตกป่าไผ่จงหยาง ฯลฯ บนภูเขายังเหลือร่องรอยปราสาทเก่าและถนนไปรษณีย์โบราณ สมัยถังตั้งที่ว่าการเมืองอิงที่นี่ ตอนจบซีรีส์ฮิต «เชินชิงหลิง» ก็ถ่ายทำที่นี่ด้วย

หลัวซือเคอคือแหล่งผลิตหลักของชาเม่าเจี้ยนตูยฺหวิน ระดับความสูงเฉลี่ย 1,400 เมตร วันหมอกและฝนต่อปีเกิน 250 วัน หมอกภูเขาสูงให้กำเนิดชาดี การเก็บชาฤดูใบไม้ผลิของหลัวซือเคอมักช้ากว่าที่อื่นราว 20 วัน ความ «มาช้า» นี้เองที่ทำให้ชามีคุณภาพสูง บนภูเขามีสวนชาเม่าเจี้ยนเรียงรายต่อเนื่อง ครัวเรือนเกษตรชาและวิสาหกิจกว่า 2,600 ครัวเรือน มี 29 วิสาหกิจและ 19 สหกรณ์อาศัยชาเป็นเครื่องยังชีพ ทุกปีเดือนสามถึงเดือนสี่เมื่อเริ่มเก็บชาฤดูใบไม้ผลิ หมู่บ้านผิงหยาง เมืองเม่าเจี้ยนจัดงานเก็บชาคึกคัก ชาวปูยีและชาวเหมียวในเครื่องแต่งกายเต็มยศเป่าลู่เซิง เสียงเพลงเก็บชาล่องลอยบนไหล่เขาชา บนภูเขาชาซ้อนเป็นชั้นเห็นคนเก็บชาในเครื่องแต่งกายชนชาติทุกแห่งหน เป็นภาพในเลนส์ช่างภาพ

ชาเม่าเจี้ยนตูยฺหวินเป็นหนึ่งในสิบชาดังของจีน และเป็นนามบัตรที่ตูยฺหวินภาคภูมิที่สุด ยุคราชวงศ์หมิงเคยเป็นเครื่องบรรณาการแด่ราชสำนัก รูปทรงคล้ายตะขอเบ็ดปลาจึงได้รับพระราชทานนาม «ชาตะขอเบ็ด» ปี 1915 ได้รับเหรียญทองในงานแสดงสินค้าโลกปานามา ปี 1982 ได้รับเลือกเป็นหนึ่งในสิบชาดังของจีนในการคัดเลือกครั้งแรก ฤดูใบไม้ผลิปี 1956 เยาวชนสหพันธ์ตำบลถวนซานของตูยฺหวินส่ง «ชาตะขอเบ็ด» พิเศษ 3 จินถวายประธานเหมา หลังชิมแล้วทรงคืนเงิน 16 หยวนค่าใช้จ่าย และทรงอนุมัติให้ตั้งชื่อชาว่าเม่าเจี้ยน ปี 2022 «เทคนิคการผลิตชาดั้งเดิมของจีนและประเพณีที่เกี่ยวข้อง» รวมถึงศิลปะการผลิตชาเม่าเจี้ยนตูยฺหวิน ได้รับการขึ้นทะเบียนในบัญชีรายชื่อตัวแทนมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติยูเนสโก ปัจจุบันมูลค่าแบรนด์ชาเม่าเจี้ยนตูยฺหวินถึง 4.023 พันล้านหยวน จากเครื่องบรรณาการสู่ชาดังสู่มรดกโลกที่จับต้องไม่ได้ เชื่อมโยงความทรงจำชาพันกว่าปีของตูยฺหวิน

ศิลปะการผลิตชาเม่าเจี้ยนตูยฺหวินซับซ้อนและละเอียด ต้องผ่านการเก็บ คั่วดับสี ม้วน ปั้นเป็นก้อน ยกขนขาว และอบแห้ง ทั้งหมดในกระทะเดียวกัน «เก็บสมบัติจากไฟในลมหายใจเดียว» ใบชาสดมักเก็บช่วงเทศกาลชิงหมิง หนึ่งตาอ่อนกับใบแรกเพิ่งผลิ ชาสำเร็จหนึ่งจินต้องใช้ตาอ่อนนับหมื่น จางจื่อฉวนผู้สืบทอดตัวแทนระดับชาติหมั่นยึดศิลปะดั้งเดิมหลายปี ควบคุมอุณหภูมิกระทะและเทคนิคมือด้วยสัมผัสของตา หู จมูก มือ ชงแล้วใบชาม้วนงอ ขนขาวปรากฏ กลิ่นหอมเข้มข้น รสหวานท้าย ช่วงหลังตูยฺหวินขยายห่วงโซ่อุตสาหกรรมจากแบรนด์และการผสานชากับท่องเที่ยว งานเลี้ยงชาแบรนด์เม่าเจี้ยนและเส้นทางชาท่องเที่ยวเป็นที่นิยม รับนักท่องเที่ยวประมาณ 800,000 คนต่อปี งานมือและการผลิตสมัยใหม่ดำเนินคู่กัน รักษารสดั้งเดิมขณะเพิ่มผลผลิตและเสถียรภาพต่อเนื่อง

ตูยฺหวินเป็นแหล่งถ่ายทำที่มีชื่อเสียง เมืองภาพยนตร์ฉินฮั่นท่ามกลางเนินเขาและหุบเขาเขียวขจีครองพื้นที่ 694 โหม่ว สร้างซ้ำความงดงามทางสถาปัตยกรรมของนครหลวงราชวงศ์ฉินและฮั่นอย่างเต็มที่ เป็นฉากพระราชวังโบราณขนาดใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน เดินเล่นบนถนนจูเชว่และถนนฉางอานพบนักท่องเที่ยวใส่ฮั่นฝูถ่ายรูปทุกแห่งหน ผลงานดัง «ชิ่งอวี้เหนียน» «เชินชิงหลิง» «ต้าฉินฝู่» ล้วนถ่ายทำที่นี่ จึงได้ชื่อว่า «เมืองหลวงภาพยนตร์แห่งตะวันตกเฉียงใต้» ตั้งแต่ปี 2025 เมืองภาพยนตร์เปิดกิจกรรมชุด «ฉันคือดาราที่ตูยฺหวิน» ได้แก่ ตลาดสไตล์โบราณ เกมสืบเสาะฉากจริง ถ่ายฉากพิเศษ และบินลวด นอกจากเมืองภาพยนตร์ฉินฮั่น ตูยฺหวินยังมีจุดถ่ายทำกระจายอยู่มากมาย หนังแต่งกาย หนังยุคสาธารณรัฐ หนังยุคต่าง ๆ ต่างหาฉากที่เหมาะสมได้ในเมืองนี้

นอกจากฉากหนังแต่งกาย ตูยฺหวินยังมีพื้นหลังแสงเงาอีกแบบ เมืองเม่าเจี้ยนเกิดจากการปรับปรุงหอพักคนงานและโรงงานเก่าที่เหลือจากการย้ายโรงงานที่ 883 ยุคก่อสร้างสายที่สาม ถนนยุคสาธารณรัฐ ศูนย์วัฒนธรรมชา บ่อบัว และปราสาทคาราวานยังคงรากวัฒนธรรมสายที่สามของยุคนั้น ในเมืองยังมีเมืองท่องเที่ยวภาพยนตร์จวีเชิงเน้นแนวรักชาติและหนังสงคราม มีหอประสบการณ์ภาพยนตร์ เมืองโบราณ สนามบิน สนามเพลาะ และสตูดิโอ ในเขตที่ระลึกตงฟางจี้อี้ที่สร้างบนที่ตั้งเดิมโรงงานเครื่องมือกลตงฟาง พิพิธภัณฑ์การก่อสร้างสายที่สามตูยฺหวินเล่าเรื่องยุคสายที่สามอันเร่าร้อนด้วยของจริงผสมเทคโนโลยี โรงงานเก่าจุดด่าง กำแพงสโลแกนจาง และท่อพันกัน ทำให้ที่นี่เป็นหนึ่งในฉากโปรดของละครยุคและหนังยุคสาธารณรัฐ

ตูยฺหวินยังเป็นเมืองรักสีเขียว อุทยานเอกซ์โปกุยโจวของงานแสดงการปรับปรุงสภาพแวดล้อมของจีนครั้งที่ 4 ตั้งอยู่ที่นี่ พื้นที่วางแผน 1,959 เฮกตาร์ 56 สวนนิทรรศการรวบรวมสถาปัตยกรรมสำคัญจากทุกภาค ฟ้าเขียวสานกัน เมืองกับทิวทัศน์บรรจบกัน เป็นภาพม้วนสวนภูเขาน้ำมนุษยนิยมอันงดงาม มอบสมยา «เมืองเอกซ์โปเขียว» ให้ตูยฺหวิน สอดคล้องกันคืออุทยานเอกซ์โปวัฒนธรรมชาแห่งจีน แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติพื้นที่ 162 โหม่ว โดยวาระครบรอบร้อยปีเหรียญทองปานามาของชาเม่าเจี้ยนตูยฺหวิน จำลองศาลาจีนอัตราส่วน 1 ต่อ 1.8 อาคารไม้ทั้งหลัง 10 หลังประกอบด้วยลิ่มไม้ล้วน ผสานสไตล์เชียนหนานกับสำนักฮุย เป็นอุทยานวัฒนธรรมชาแห่งแรกของเชียนหนาน สวนหนึ่งศาลาหนึ่ง หนึ่งคือบทสรุปสวนภูมิทัศน์ อีกหนึ่งคือจอแสดงวัฒนธรรมชา ทั้งคู่คุ้มค่าครึ่งวัน

ที่ตูยฺหวิน รสชาติก็เป็นส่วนหนึ่งของการเดินทาง ถนนอาหารว่างของถนนสือปานเจี๋ยมีเต้าหู้ข้าวเย็น ก๋วยเตี๋ยวน้ำเปรี้ยว เต้าหู้เหนียว ข้าวเหนียว ซือหวาหวา มันฝรั่งทอด ชงชงเกา ฯลฯ เรียงราย รสเปรี้ยวเผ็ดหอมชวน เต็มไปด้วยความอบอุ่นของชีวิต ร้านเครื่องเงินเก่าแก่ริมถนนมีชื่อเสียงใกล้ไกล งานมงคลแต่งงานชาวเมืองก็มาให้ร้านตีชุดเครื่องเงิน ชาวตูยฺหวินรักชาและทำชาเป็นชีวิตประจำวัน น้ำชาเม่าเจี้ยนตูยฺหวินหนึ่งกากับโต๊ะเลี้ยงชาแบรนด์เม่าเจี้ยนคือมารยาทต้อนรับแขก ในโรงชามักลอยกลิ่นหอมชาเม่าเจี้ยน ทำให้ขั้วเชื่องลงโดยไม่รู้ตัว เช้าหรือดึกก็ตาม อาหารว่างรสเปรี้ยวเผ็ดเหล่านี้กับชาแก้วใสหนึ่งถ้วย ยังคงคว้าท้องและฝีเท้าของแขกจากทุกสารทิศไว้เสมอ

ตูยฺหวินมีสมยา «ประตูใต้ของกุยโจว» มาแต่โบราณ ปัจจุบันเป็นเมืองโหนดสำคัญบนเส้นทางบก-ทะเลสายใหม่ตะวันตก ทางรถไฟความเร็วสูงกุยหยาง-กว่างโจวและกุยหยาง-หนานหนิง ถนนหลวงเซี่ยเหมิน-เฉิงตู หลันโจว-ไหโข่ว และตูยฺหวิน-เซียงกรีลา มาบรรจบกันที่นี่ ไปใต้ถึงเหนือ เชื่อมตะวันออกเปิดตะวันตก ถนนแห่งชาติหลายสายก็มาบรรจบที่นี่ ระยะทางถนนถึงเมืองหลวงมณฑลกุยหยาง 96 กิโลเมตร เข้ากับ «วงการคมนาคมครึ่งชั่วโมงของกุยหยาง» และ «วงการคมนาคมสี่ชั่วโมง» ของอ่าวใหญ่กว่างตง-เซียงกั๋ง-อาหม่อน เครือข่ายถนนสี่ทิศ ทำให้เมืองเล็กนี้อยู่อย่างเงียบสงบได้ รับส่งแขกก็สะดวก การคมนาคมจากหยุนหนาน กุยโจว เสฉวน ฉงชิ่งสู่กว่างตงกว่างซีและจีนตะวันออกก็ผ่านที่นี่มาก ในเขตเมืองยังมีสถานีขนส่งสินค้าทางรถไฟและสวนโลจิสติกส์ ก่อระบบคมนาคมโลจิสติกส์สามมิติที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง

ตูยฺหวินสี่ฤดูชัดเจน ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงภูมิอากาศอบอุ่นที่สุดสำหรับเดินทาง ฤดูร้อนขึ้นหลัวซือเคอและภูเขาโตวเผิงหนีร้อน ฤดูหนาวเหมาะอยู่ในเมืองชมสะพาน ชิมชา เดินช้า ๆ สองสามวัน ชมชีวิตถนนที่สือปานเจี๋ยและสะพานซีซาน นับสะพานสองฝั่งเจี้ยนเจียง ขึ้นหลัวซือเคอชมทะเลหมอกภูเขาชา สุดท้ายพักในร่มเขียวของอุทยานเหวินเฟิงและทะเลสาบชิงอวิ๋น เมืองเล็กที่เมืองอยู่ในภูเขา น้ำอยู่ในเมือง สะพานอยู่ในน้ำ คนอยู่ในทิวทัศน์แห่งนี้ คุ้มค่ากลับมาอีกครั้งและอีกครั้ง ไม่ต้องรีบตามกำหนดการ เดินตามแม่น้ำเจี้ยนเจียงตามใจ ดูสะพาน ดื่มชา ฟังสำเนียงสักตอน นั่นคือวิธีเปิดตูยฺหวินที่สบายใจที่สุด