เหลียนหยุนกาง

เหลียนหยุนกาง ในอดีตเรียกไห่โจว ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซู ชายฝั่งทะเลเหลือง ได้ชื่อจากการหันหน้าเข้าเกาะเหลียนและพิงหลังเขาหยุนไถ พื้นที่บก 7,626 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทะเล 7,516 ตารางกิโลเมตร ประชากรประจำถิ่นปลายปี 2023 จำนวน 4.594 ล้านคน เมืองปกครองสามเขต คือไห่โจว เหลียนหยุน และกานยวี่ กับสามอำเภอ คือตงไห่ กวนอวิน และกวนหนาน ภูเขากับทะเลโอบกอดกัน ท่าเรือกับเมืองพิงกัน เป็นหนึ่งในเมืองชายฝั่งเปิดสู่ภายนอกแห่งแรกของจีน หัวสะพานฝั่งตะวันออกของสะพานแผ่นดินยูเรเซียใหม่ และเมืองชุมทางยุทธศาสตร์ที่จุดตัด «หนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง» ในเรื่อง «ไซอิ๋ว» บ้านเกิดของซุนหงอคง คือเขาหัวกัว (ดอกไม้และผลไม้) อยู่ที่นี่เอง ยอดยวี่หนี่ว์ ยอดหลักของเขาหยุนไถ สูง 624.4 เมตร เป็นยอดสูงสุดของมณฑลเจียงซู งานสลักนูนเขาคงวั่งนักวิจัยสันนิษฐานว่าก่อนถ้ำม่อกาวที่ตุนหวงถึง 300 ปี หอระฆังกลองและบ่อมังกรคู่ของเมืองโบราณไห่โจวเก็บความทรงจำของเมืองเก่า และหาดทรายเกาะเหลียนเป็นที่ที่หลายคนลงเล่นคลื่นในฤดูร้อน ร่องน้ำท่าเรือเหลียนหยุนกางถึงระดับ 300,000 ตัน ฐานความร่วมมือโลจิสติกส์จีน-คาซัคสถานทำให้สินค้าเอเชียกลางออกทะเลผ่านทางนี้ แผ่นดินและทะเลบรรจบที่นี่ การจับปลาในอ่าวไห่โจวไม่ขาดตลอดปี โต้วตานกวนอวินได้รับการรับรองเป็นสินค้าบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ อาหารว่างตามท้องถนนแฝงความจริงจังแบบซูเปย ดอกไม้เขาฤดูใบไม้ผลิ ชายทะเลฤดูร้อน งานสลักหินฤดูใบไม้ร่วง น้ำพุร้อนฤดูหนาว ต่างมีจุดน่าดู อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีที่นี่ 14.5 องศาเซลเซียส สี่ฤดูชัดเจน หนาวไม่จัด ตั้งแต่เมษายนถึงตุลาคมเหมาะเที่ยวที่สุด ขึ้นเขาดูทะเลตามหาอดีตกินของสด สามถึงสี่วันก็ท่องได้ครบหนึ่งรอบอย่างสบาย

เหลียนหยุนกาง ซึ่งในอดีตเรียกว่าไห่โจว และมีชื่อย่อว่า «เมืองท่า» ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซู ชายฝั่งทะเลเหลือง ได้ชื่อมาจากการหันหน้าเข้าเกาะเหลียนและพิงหลังเขาหยุนไถ เป็นหนึ่งในเมืองชายฝั่งที่เปิดสู่ภายนอกแห่งแรกๆ ของจีน และเป็นหัวสะพานฝั่งตะวันออกของสะพานแผ่นดินยูเรเซียใหม่ เป็นที่ยกย่องมาแต่โบราณว่า «เมืองชื่อดังแห่งทะเลตะวันออก» และ «บ้านเกิดของมหาเศียรฆราวาส» ภูเขา ทะเล ท่าเรือ และเมือง หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวที่นี่: ยอดเขาหยุนไถทอดผ่านตัวเมือง คลื่นสีเขียวของอ่าวไห่โจวกว้างไกลจนสุดสายตา เสากระโดงเรือแน่นขนัดในท่า และเมืองเก่ายังคงรักษาเส้นใยชีวิตประจำวันอันยาวนาน ตำนานมอบโทนโรแมนติกให้ ภูเขากับทะเลมอบโครงร่างกว้างใหญ่ และประวัติการปกครองกว่าสองพันปีมอบท่วงท่าสงบเยือกเย็น สำหรับนักเดินทาง นี่คือเมืองที่สามารถขึ้นเขา มองทะเล ตามหาร่องรอยอดีต และลิ้มรสของสดได้ในที่เดียว ทุกด้านล้วนน่าค่อยๆ ซึมซับ

ประวัติการปกครองของเหลียนหยุนกางย้อนไปถึงราชวงศ์ฉิน ปี 221 ก่อนคริสตกาล ฉินตั้งอำเภอฉวี และแผ่นดินนี้ก็มีเขตการปกครองชัดเจนเป็นครั้งแรก ในปีที่เจ็ดแห่งรัชศกอู่ติ้งของเว่ยตะวันออก (ค.ศ. 549) ตั้งไห่โจว ชื่อ «ไห่โจว» จึงปรากฏขึ้นนับแต่นั้น และคงอยู่แทบไม่เปลี่ยนแปลงกว่าพันปี ด้วยทะเลทางตะวันออก ดินแดนสวีและถานทางตะวันตก แคว้นฉีและหลู่ทางเหนือ และเจียงหวยที่กำบังทางใต้ ไห่โจวเป็นศูนย์กลางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม รวมทั้งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของชายฝั่งภาคเหนือของเจียงซู (ซูเปย) และตอนใต้ของซานตงมาเป็นเวลานาน สมัยถัง ท่าไห่โจวเป็นท่าค้าขายที่คึกคักแล้ว และที่ซูเฉิงยังมีหมู่บ้านที่ชาวซิลลาอาศัยอยู่ร่วมกัน สมัยซ่ง ราชสำนักยิ่งไปกว่านั้น คือจัดไห่โจวเป็นหนึ่งในท่าสำคัญสำหรับติดต่อกับโพ้นทะเล สร้างศาลาเกาหลีเพื่อต้อนรับพ่อค้าจากแดนไกล สมญา «เมืองใหญ่ที่ปากน้ำหวย» ก็เกิดจากช่วงเวลาที่ใบเรือไป ๆ มา ๆ นั้นเอง

ตั้งแต่สมัยหมิงและชิง การค้าเกลือและการขนส่งธัญญาหารที่ไห่โจวเจริญรุ่งเรือง สถานะจึงหนักแน่นขึ้น ในปีที่ยี่สิบสี่แห่งรัชสมัยจักรพรรดิคังซี (ค.ศ. 1685) ราชสำนักตั้งด่านศุลกากรเจียงไห่ที่เขาหยุนไถในไห่โจว ให้เป็นหนึ่งในสี่ด่านศุลกากรใหญ่ในต้นยุคชิง ปีที่สองแห่งรัชศกยงเจิ้ง (ค.ศ. 1724) ไห่โจวเลื่อนขึ้นเป็นโจวขึ้นตรง ในยุคสาธารณรัฐ ค.ศ. 1912 ไห่โจวเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอตงไห่ ค.ศ. 1933 ท่าเรือปลายทางของทางรถไฟหลงไห่สร้างเสร็จ เพราะหันหน้าเข้าเกาะเหลียนและพิงหลังเขาหยุนไถ จึงได้ชื่อว่า «เหลียนหยุนกาง» นับแต่นั้นชื่อเมืองก็ผูกติดกับรางรถไฟและทะเลอย่างแน่นหนา เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1949 ก่อตั้งเมืองซินไห่เหลียน กันยายน ค.ศ. 1961 เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองเหลียนหยุนกางตามชื่อท่า และปีถัดมาเป็นเมืองขึ้นของมณฑลเจียงซู ดำเนินมาจนถึงทุกวันนี้

เขาหัวกัว (ดอกไม้และผลไม้) คือบัตรเรียกชื่อใบแรกของเหลียนหยุนกางอย่างไม่ต้องสงสัย ในเรื่อง «ไซอิ๋ว» บ้านเกิดของซุนหงอคงอยู่บนเขาลูกนี้ เขาหัวกัวจึงได้ชื่อว่า «บ้านเกิดของเห้งเจีย» ตำนานและทิวทัศน์ส่งเสริมกันที่นี่ ทำให้เป็นจุดแรกที่นักท่องเที่ยวไปถึงเมื่อมาถึงเมืองท่า ยอดหลักของเขาหยุนไถ คือยอดยวี่หนี่ว์ สูง 624.4 เมตร เป็นยอดสูงสุดของมณฑลเจียงซู ในภูเขามีหินประหลาดผุดขึ้น ถ้ำเชื่อมถึงกัน และถ้ำม่านน้ำซ่อนอยู่ในหน้าผา น้ำตกกั้นปากถ้ำราวม่าน เมื่อเดินอยู่ข้างในความเย็นก็ปะทะใบหน้า ฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วง สีเขียวสดใหม่ของภูเขาปรากฏ และจากยอดยวี่หนี่ว์ที่ทะเลเมฆปั่นป่วน ทะเลกับท้องฟ้าก็เป็นสีเดียวกัน เข้าใจได้ดีว่าจินตนาการของนวนิยายที่วาดที่นี่เป็นภูเขาสวรรค์นอกโลกนั้นมาจากไหน ทั้งภูเขาใช้เวลาครึ่งวันถึงหนึ่งวันก็เดินครบ เหมาะเป็นจุดแรกของโปรแกรมเป็นอย่างยิ่ง

เขาคงวั่งได้ชื่อจากตำนานว่าขงจื๊อเคยขึ้นไปมองทะเล ภูเขาไม่สูงแต่น้ำหนักทางวัฒนธรรมหนักมาก ภาพสลักนูนบนหน้าผาด้านใต้เป็นสมบัติทางศิลปะสมัยฮั่นตะวันออก นักวิจัยสันนิษฐานว่าก่อนถ้ำม่อกาวที่ตุนหวงถึง 300 ปี รูปสลักเรียงตามรูปทรงภูเขา ใหญ่เล็กสลับกัน ลายจีบเสื้อผ้าและท่วงท่าของบุคคลต่างมีชีวิตชีวาแต่ละตน ยืนหน้าผาตรวจดูใกล้ๆ ก็สัมผัสความศรัทธาและความช่างคิดของช่างฝีมือในสมัยนั้นได้ พื้นที่ทิวทัศน์เขาคงวั่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติ เชื่อมต่อกับจุดใกล้เคียงอย่างหุบเขาดอกท้อ เหมาะแก่การเที่ยวช้าๆ ครึ่งวัน จากยอดเขามองไกล เห็นสีเขาจินผิงและเค้าโครงของเมืองได้ทั้งหมด ส่วนถนนฉินตงเหมินข้างล่างก็เตือนผู้มาเยือนว่า ที่นี่เป็นประตูที่หันสู่ทะเลมาตั้งแต่โบราณ

นอกจากภูเขากับทะเล มรดกอีกด้านของเหลียนหยุนกางก็สลักอยู่ในหิน ทั่วเขตเมืองมีงานสลักและรูปปั้นหินต่างๆ 948 แห่ง ตั้งแต่ภาพเขียนบนหิน ภาพสลักนูน ไปจนถึงอักษรจารึกและศิลาจารึก ต่อเนื่องตั้งแต่อดีตกาลจนถึงยุคใหม่ ครบทุกประเภท จนเรียกได้ว่าเป็น «เมืองแห่งการสลักหิน» ภาพเขียนหินที่หน้าผาเจียงจวิน ซึ่งยกย่องว่าเป็น «คัมภีร์สวรรค์ตะวันออก» มีเส้นสายเรียบโบราณและความหมายลึกล้ำ ยังถอดรหัสไม่ครบจนถึงวันนี้ แหล่งเมืองโบราณก่อนประวัติศาสตร์เถิงฮวาหลัว ซึ่งเรียกกันว่า «เมืองแรกแห่งตะวันออกจีน» ผลักรอยอารยธรรมท้องถิ่นให้ย้อนกลับไปไกลยิ่งขึ้น แหล่งอนุรักษ์โบราณวัตถุสำคัญระดับชาติ 9 แห่ง และมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 6 รายการ ได้แก่ ทำนองวังทั้งห้าของไห่โจว ศิลปะการทำเกลือหวย และศิลปะการแกะคริสตัลตงไห่ ล้วนเฝ้าดูความทรงจำของเมืองนี้ร่วมกัน การเดินอยู่ระหว่างภูเขากับชายทะเลแล้วพบงานสลักหินโดยไม่คาดคิด คือวิธีอ่านหนังสือที่เป็นเอกลักษณ์ของเหลียนหยุนกาง

กลิ่นอายของเหลียนหยุนกาง ครึ่งหนึ่งคือภูเขากับทะเล อีกครึ่งคือสายธารวัฒนธรรม «ไซอิ๋ว» และ «บุปผาในกระจก» ที่เลื่องชื่อทั้งในและนอกประเทศล้วนเกิดที่นี่ ตำนานและนวนิยายเคลือบฉากภูเขาน้ำนี้ด้วยโทนโรแมนติก เล่ากันว่านักพรตแซ่สวีแห่งยุคฉินออกเรือจากที่นี่สู่ตะวันออก ตำนานหนวี่วาเสริมฟ้า จิงเว่ยถมทะเล ขงจื๊อมองทะเล และฉินสื่อหวงหวดหิน ก็ล้วนกำเนิดที่นี่ บรรพบุรุษทิ้งจินตนาการทั้งหมดเกี่ยวกับทะเลไว้ที่ดินผืนนี้ ในสมัยซ่ง ซูซื่อผ่านไห่โจวสองครั้ง ทิ้งบทกวี «ชางอู๋เขียวชอุ่ม ภูเขาเหนือทะเล ที่ซึ่งเผิงหลายและฟางจ้างลอยอยู่ระหว่างมีกับไม่มี» บันทึกท่วงท่าล่องลอยของเขาหยุนไถกลางทะเลไว้ในกวี วันนี้เมื่อท่องระหว่างภูเขากับชายทะเล อ้างอิงเหล่านี้ก็เก็บได้ตามมือ ชื่อสถานที่หนึ่ง งานสลักหินหนึ่ง ซาลาหนึ่ง ข้างหลังมักซ่อนเรื่องราวหนึ่งไว้

หากอยากสัมผัสรากเก่าของเหลียนหยุนกาง ต้องไปที่เมืองโบราณไห่โจว ที่นี่คือจุดเริ่มต้นของเมือง สมัยฉินตั้งอำเภอฉวีที่นี่ หลังเว่ยตะวันออกที่ตั้งการปกครองของไห่โจวอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน ตรอกซอยยังคงเก็บเส้นใยของกาลเวลาเก่าไว้ ฐานอิฐและหินของหอระฆังและกลองที่อนุรักษ์ไว้อย่างดีผ่านลมฝนมา ภายในสวนบ่อมังกรคู่ยังมีบ่อเก่าหลงเหลือ น้ำเคยเป็นแหล่งน้ำประจำวันของชาวเมืองเก่า ร่องรอยประตูฉวียาง วัดขงจื๊อ และศาลเจ้าเมืองตัดกันเป็นร่างของเมืองโบราณแห่งภาคเหนือของเจียงซู (ซูเปย) ปัจจุบันเมืองเก่าได้ต้อนรับร้านครีเอทีฟเล็กๆ และร้านน้ำชา กลางวันชมบ้านเก่าและบ่อน้ำ กลางคืนแสงไฟนุ่มนวล เดินช้าๆ รอบหนึ่ง ประวัติการปกครองสองพันกว่าปีของไห่โจวก็เป็นรูปเป็นร่างที่จับต้องได้

ดูเขาจบแล้ว ก็ถึงเวลาดูทะเล เกาะเหลียนเป็นเกาะใหญ่ที่สุดของมณฑลเจียงซู เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของชาติ และขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งใน «สิบเกาะสวยงามแห่งชาติ» บนเกาะมีเขียวขจีโอบทะเลสีคราม แนวชายฝั่งที่ล้อมเกาะคดเคี้ยว หินโสโครกและหาดทรายสลับกันแผ่ ในฤดูร้อนหาดทรายละเอียดน้ำใสเป็นจุดยอดนิยมของนักท่องเที่ยวภาคเหนือเจียงซู (ซูเปย) และซานตงใต้ที่ลงเล่นคลื่น เดินช้าๆ ตามทางเดินริมทะเล ด้านหนึ่งเป็นแนวป่าและทางเขา อีกด้านคือทะเลเหลืองที่ไม่มีสิ่งใดบัง ลมแรงคลื่นขาว ทัศนวิสัยกว้างไกลสุดขอบ เกาะยังคงรากของหมู่บ้านชาวประมง อาหารทะเลจากท่าเรือถึงโต๊ะอาหารโดยตรง ความสดไม่ลดลงเลย หากได้พบหมอกทะเลที่เพิ่งเริ่มก่อ ยิ่งเพิ่มความล่องลอยเป็นเทพเซียนขึ้นอีก

นอกจากเขาหัวกัว (ดอกไม้และผลไม้) และเขาคงวั่ง ตามแนวชายฝั่งตะวันออกยังมีทิวทัศน์เขาอีกหลายแห่งที่ควรใส่ไว้ในโปรแกรม เขาหยุนไถกลางทะเลที่ซูเฉิง ซึ่งยกย่องว่า «สวนดอกท้อ» เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติ ขึ้นไปแล้วเห็นท่าเรือ เกาะ และทะเลเหลืองพร้อมกัน ทัศนวิสัยยอดเยี่ยม ยหวานขึ้นชื่อเรื่องลำธารเขาเงียบสงบ สดชื่นที่สุดในฤดูร้อนเมื่อน้ำมาก ส่วนหุบเขาดอกท้ออยู่ติดเขาคงวั่ง ดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิกับน้ำในลำห้วยสะท้อนกัน เหมาะแวะเที่ยวระหว่างทาง แหล่งท่องเที่ยวเหล่านี้อยู่ไม่ไกลจากเมือง แต่ละแห่งใช้เวลาครึ่งวันก็เดินครบสบาย เมื่อรวมกับเขาหัวกัวและเกาะเหลียน ก็เป็นตารางท่องเที่ยวที่ครบทั้งเขา ทะเล อดีต และน้ำพุ

ทะเลของเหลียนหยุนกางไม่เพียงสวยงาม ยังอร่อยด้วย อ่าวไห่โจวใกล้ฝั่งเป็นหนึ่งในแปดแหล่งประมงใหญ่ของประเทศ และเป็นเขตสาธิตทุ่งเลี้ยงสัตว์ทะเลระดับชาติชุดแรก มีปลา กุ้ง ปู หอย สลับกันออกสู่ตลาดตลอดสี่ฤดู พอหมดช่วงห้ามจับปลา ท่าเรือก็คึกคักที่สุด เรือเข้าฝั่ง สินค้าที่ยังอมกลิ่นน้ำทะเลก็เข้าไปในร้านข้างทางในพริบตา คนท้องถิ่นกินอาหารทะเลให้คำว่า «สด» มาก่อน มักนึ่งและลวกมากกว่า เพื่อไม่กลบรสเดิม ชามบะหมี่ทะเลร้อนๆ หรืออาหารทะเลเล็กๆ ที่เพิ่งขึ้นจากหม้อ ทานคู่กับลมทะเลและแสงอาทิตย์อัสดง คืองานวันประจำวันที่สุดของชาวเมืองท่า แถบกวนอวินยังมีรสชาติแปลกที่คนนอกไม่ค่อยได้พบ ควรกล่าวถึงเป็นพิเศษ

โต้วตาน หรือที่เรียกอีกชื่อว่าด้วนแมลงถั่ว เป็นวัตถุดิบโปรตีนสูง เนื้อละเอียดรสชาติพิเศษ ปัจจุบัน «โต้วตานกวนอวิน» ได้รับการรับรองเป็นสินค้าบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ ถือเป็นของอร่อย «หายากในประเทศ มีเฉพาะภาคเหนือของเจียงซู (ซูเปย) และเป็นเอกลักษณ์ของกวนอวิน» เป็นจานเด็ดที่ชาวกวนอวินใช้ต้อนรับแขก ผู้พบครั้งแรกมักถอยหนี แต่ผู้ที่ได้ลิ้มรสมักถูกโน้มน้าวด้วยความอร่อยเพียงคำเดียว นอกจากโต้วตาน ชา «หยุนอู่» ที่ขึ้นบนเขาสูงริมทะเลเป็นหนึ่งในสี่ชาเลื่องชื่อของเจียงซู หอมนุ่ม เหมาะชงสักถ้วยหลังลงจากเขา ของพื้นเมืองอย่างผงเก๋อและน้ำส้มสายชูท้องถิ่นก็มักถูกนักท่องเที่ยวหอบกลับบ้าน อาหารว่างตามตรอกซอยแฝงความจริงจังแบบซูเปย อย่างเหลียงเฟินและแพนเค้ก เมื่อมีซุปร้อนสักชามก็อิ่มเอมได้ เรื่องอาหารการกินที่เหลียนหยุนกางไม่ต้องพิธีรีตอง แค่ตามจมูกไปก็พอ

ชะตากรรมของเหลียนหยุนกางผูกพันกับทางรถไฟหนึ่งสายและท่าเรือหนึ่งแห่งมาตลอด ทางรถไฟหลงไห่และหลานซิน ซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่ที่พาดผ่านจีนจากตะวันออกถึงตะวันตก ปลายด้านตะวันออกสิ้นสุดที่นี่พอดี ค.ศ. 1933 ท่าเรือปลายทางของทางรถไฟหลงไห่สร้างเสร็จ เหลียนหยุนกางได้ชื่อจากท่า และเติบโตทีละก้าวจนเป็นท่าเรือชุมทางนานาชาติอย่างทุกวันนี้ ในฐานะจุดเริ่มต้นตะวันออกของระเบียงเศรษฐกิจสะพานแผ่นดินยูเรเซียใหม่ และเมืองชุมทางยุทธศาสตร์ที่จุดตัดของ «หนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง» เหลียนหยุนกางคือทางออกทะเลที่สะดวกที่สุดของมณฑลภาคกลางและตะวันตก ค.ศ. 2021 ท่าเรือเหลียนหยุนกางได้รับอนุมัติเป็นจุดเริ่มต้นของระเบียงสะพานแผ่นดิน และเป็นหนึ่งใน 11 ท่าเรือชุมทางนานาชาติของประเทศ และถูกกำหนดเป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์แห่งชาติประเภทท่าเรือ ร่องน้ำถึงระดับ 300,000 ตันแล้ว ยืนริมทะเลยามเรือยักษ์เข้าออก จึงเข้าใจน้ำหนักของคำว่า «เชื่อมเขา เชื่อมทะเล เชื่อมใต้หล้า»

ความหมายของท่าเรือเห็นได้ชัดที่สุดที่ฐานความร่วมมือโลจิสติกส์จีน-คาซัคสถาน (เหลียนหยุนกาง) นี่คือโครงการจริงโครงการแรกของ «หนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง» ที่เกิดขึ้นในจีน ขบวนรถไฟออกจากที่นี่ทีละขบวน ข้ามทวีปตรงสู่เอเชียกลางและยุโรป ธัญพืชและแร่ธาตุจากประเทศเอเชียกลางก็รวมตัว กระจาย และถ่ายลำที่เหลียนหยุนกางตามระเบียงเดียวกัน อาศัยทางออกทะเลที่นี่มุ่งสู่มหาสมุทรแปซิฟิก ปัจจุบันเส้นทางรถไฟของฐานครอบคลุมสถานีขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ 104 แห่งแล้ว ปริมาณขนส่งผ่านนำหน้าทั่วประเทศ รางและเส้นทางเดินเรือ ท่าเทียบเรือและลานตู้ เชื่อมกันอย่างไร้รอยต่อที่นี่ ทำให้เมืองริมทะเลเหลืองแห่งนี้เป็นจุดบรรจบของแผ่นดินและทะเลอย่างแท้จริง สำหรับนักเดินทาง อาจไม่ได้เข้าไปในเขตปฏิบัติงาน แต่เมื่อผ่านรอบนอกเขตท่า เห็นเครนราวป่ากับรถไฟขนส่งไปมา ก็จะเกิดความรู้สึกกว้างใหญ่ราวยืนอยู่กลางระเบียงใหญ่ด้วยตนเอง

เหลียนหยุนกางอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างเขตอบอุ่นอุ่นกับกึ่งเขตร้อน ได้อิทธิพลปรับของทะเล ภูมิอากาศชื้นและสี่ฤดูชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 14.5 องศาเซลเซียส เดือนกรกฎาคมที่ร้อนที่สุดเฉลี่ย 26.5 องศาเซลเซียส ปริมาณฝนเฉลี่ยหลายปี 883.9 มิลลิเมตร หนาวไม่จัดร้อนไม่หนัก รู้สึกสบายพอสมควร ภูมิอากาศเช่นนี้ยังหล่อรูปจังหวะของทิวทัศน์ ในฤดูใบไม้ผลิบนเขามีต้นไม้ชายครุยและใบใหม่ผลิพร้อมกัน ฤดูร้อนลมทะเลเย็นสบาย เป็นฤดูทองของการลงน้ำ ฤดูใบไม้ร่วงอากาศใสสูง เหมาะขึ้นเขาดูงานสลักหินที่สุด ฤดูหนาวมีน้ำพุร้อนให้แช่ สำหรับนักท่องเที่ยวจากใต้ ฤดูร้อนที่นี่เป็นที่หลบร้อนตามธรรมชาติ สำหรับนักท่องเที่ยวจากเหนือ ชายทะเลฤดูหนาวก็ไม่ทนยากนัก

ทุกปีตั้งแต่เดือนเมษายนถึงตุลาคมเป็นฤดูท่องเที่ยวที่ดีที่สุดของเหลียนหยุนกาง ในช่วงนี้เขากับทะเลต่างมีจุดเด่นของตน เดือนเมษายนขึ้นเขาหัวกัว (ดอกไม้และผลไม้) ต้นไม้หญ้าเขียวสด เป็นเวลาที่เหมาะขึ้นที่สูง ราวเดือนมิถุนายนเชอร์รี่สุก ในสวนแถบชานเมืองเก็บและชิมได้พร้อมกัน กรกฎาคมและสิงหาคมเป็นฤดูทองของชายทะเล หาดเกาะเหลียนและลำธารยหวานเย็นสบายที่สุด กันยายนและตุลาคมฟ้าสูงเมฆบาง งานสลักหินและสีเขาของเขาคงวั่งและเขาหยุนไถกลางทะเลก็ถึงเวลาสวยที่สุด แม้ฤดูหนาวก็มีน้ำพุร้อนตงไห่ให้อุ่นกาย หากกลัวแดดแต่อยากดูทะเล ต้นฤดูร้อนและต้นฤดูใบไม้ร่วงเหมาะที่สุด น้ำทะเลยังอุ่น นักท่องเที่ยวค่อยๆ ลดลง โปรแกรมก็สบายขึ้น

เหลียนหยุนกางตั้งอยู่กลางชายฝั่งจีน มีคมนาคมทั้งทางบก ทางเรือ และทางอากาศครบ ทางรถไฟหลงไห่สิ้นสุดปลายด้านตะวันออกที่นี่ รถไฟขนส่งและรถไฟโดยสารไปมา ทางด่วนเป็นใยข่ายทุกทิศ ขับรถขึ้นเหนือสู่ฉีและหลู่ ลงใต้สู่เจียงหวยก็สะดวก สนามบินพลเรือนเชื่อมกับเมืองหลักของประเทศ เส้นทางเดินเรือเชื่อมท่าเรือกับโลกไกล ระยะทางระหว่างแหล่งท่องเที่ยวในเมืองพอเหมาะ เขาหัวกัวและเขาคงวั่งติดกับเขตเมือง เกาะเหลียนและเขาหยุนไถกลางทะเลอยู่ในแนวชายฝั่งตะวันออก จัดได้ง่ายทั้งขับรถเองและนั่งแท็กซี่ สำหรับนักเดินทางที่วางแผนท่องเป็นวง การใช้เขตเมืองเป็นฐานแล้วกระจายไปเที่ยววันเดียวรอบๆ เป็นวิธีที่คุ้มที่สุด

หากมีสามวัน อาจเดินแบบนี้ วันแรกยกให้ภูเขา ตอนเช้าขึ้นเขาหัวกัว (ดอกไม้และผลไม้) จากประตูเขาผ่านถ้ำม่านน้ำขึ้นไปถึงยอดยวี่หนี่ว์ ตอนบ่ายลงแล้วไปเขาคงวั่งดูงานสลักนูน ตอนเย็นกลับเข้าเมืองพักผ่อน วันที่สองมุ่งสู่ทะเล ไปเกาะเหลียน ตอนเช้าเล่นหาดทราย ตอนบ่ายเดินตามทางริมทะเลอ้อมเกาะรับลม ขากลับเข้าเขตเมือง เลือกร้านท้องถิ่นสักแห่งกินอาหารทะเลให้เต็มที่ วันที่สามเหลือให้เมืองเก่าและชานเมือง ตอนเช้าเดินเมืองโบราณไห่โจว ชมหอระฆังกลองและบ่อมังกรคู่ หาร้านน้ำชาสักแห่งนั่งเล่น ตอนบ่ายแล้วแต่ใจ จะไปยหวานหรือหุบเขาดอกท้อ เติมความเงียบสงบระหว่างเขากับน้ำให้ครบ

หากเวลาถึงสี่วัน ลดจังหวะลงได้ วันที่สี่ไปอำเภอตงไห่ได้ อำเภอที่ขึ้นชื่อว่า «เมืองหลวงคริสตัลของโลก» การค้าและการแปรรูปคริสตัลเลื่องชื่อไกล แค่ดูวัตถุดิบและเลือกของก็เปิดหูเปิดตา แล้วแช่น้ำพุร้อนท้องถิ่น ปิดท้ายการเดินทางอย่างสบาย หรือจะทำตรงกันข้าม แยกขึ้นเขาและดูทะเลเป็นครึ่งวันละอย่าง เผื่อเวลาทั้งช่วงนั่งเหม่อริมทะเลช้าๆ สำหรับครอบครัวที่มีเด็ก พิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถานปฏิวัติในเขตเมืองล้วนเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติ จัดแสดงแน่น เหมาะกับครึ่งวันของครอบครัว

หากจังหวะพอดี มาในช่วงเทศกาลจะน่าสนใจกว่า ท้องถิ่นจัดงานอย่าง «เทศกาลท่องเที่ยวฤดูร้อนเหลียนหยุนกาง» และ «เทศกาลวัฒนธรรมไซอิ๋ว» ตลอดปี ราตรีชายทะเลฤดูร้อนคึกคักมาก ภายในและนอกแหล่งท่องเที่ยวมักมีตลาดและงานแสดง ด้านที่พัก ย่านใจกลางเมืองคมนาคมสะดวก ร้านอาหารกระจุกตัว เหมาะเป็นฐาน หากอยากดูทะเลฟังคลื่น เลือกที่พักตากอากาศบนเกาะเหลียนหรือแนวชายฝั่งตะวันออก หากชอบความสงบ พักที่เชิงเขาซูเฉิงได้ ตื่นเช้าเปิดหน้าต่างก็เห็นสีเขา ไม่ว่าเลือกแบบไหน แนะนำเลี่ยงหนึ่งหรือสองสัปดาห์ที่ร้อนที่สุดของฤดูร้อน ช่วงนั้นชายทะเลคนแน่นที่สุด ประสบการณ์จะลดลงบ้าง

เสน่ห์ของเหลียนหยุนกางอยู่ที่เขา ทะเล ท่าเรือ และเมือง สี่สิ่งอยู่ใกล้กันพอ ยามรุ่งอรุณดูทะเลเมฆจากยอดยวี่หนี่ว์ เที่ยงเหยียบทรายที่เกาะเหลียน บ่ายสัมผัสศิลาจารึกในเมืองเก่า พลบค่ำนั่งริมท่าเรือกินอาหารทะเลหนึ่งมื้อ ตารางแบบนี้ในเมืองอื่นอาจต้องแบ่งเป็นหลายทริป แต่ที่นี่ทำได้ในวันเดียว ไม่เสียงดัง ไม่ตามแฟชั่น เพียงวางตำนาน ประวัติศาสตร์ ภูเขาน้ำ และไออุ่นชีวิตประจำวันไว้เคียงกันอย่างเงียบๆ รอให้คนสนใจมาค่อยๆ พลิกดู หากคุณกำลังคิดจะเดินชายฝั่งมณฑลเจียงซูให้ครบทั้งเส้น ลองให้เหลียนหยุนกางเป็นจุดแรก เมื่อเห็นการบรรจบของเขากับทะเลที่นี่ แล้วไปดูทะเลที่อื่น ในใจก็จะมีมาตรฐานไว้เปรียบเทียบ