ยังไท่

ยังไท่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของคาบสมุทรชานตง ติดกับทะเลหวงไห่และทะเลโป๋ไห่ พื้นที่แผ่นดินทั้งเมือง 13,900 ตารางกิโลเมตร แนวชายฝั่งยาว 1,071 กิโลเมตร เป็นเมืองชายฝั่งภาคเหนือที่ซ้อนทับตำนานแดนสวรรค์ ความทรงจำการเปิดท่าเรือ และบรรยากาศท่าเรือทะเลไว้ด้วยกัน ชื่อเมืองมาจากหอสัญญาณควันหมาป่าที่สร้างบนภูเขาทางเหนือริมทะเลในรัชศกหงอูของราชวงศ์หมิง หลังเปิดท่าเรือในปี 1861 ที่นี่กลายเป็นหนึ่งในท่าเรือการค้าที่เก่าแก่ที่สุดของภาคเหนือจีน 17 ประเทศได้ตั้งสถานกงสุลติดต่อกัน ทิ้งอาคารสไตล์ตะวันตกยุคใหม่ไว้เป็นผืน สถานที่ที่ยังไท่มีชื่อเสียงที่สุดคือศาลาเผิงไหลเก๋อ สร้างเสร็จในปีที่หกแห่งรัชศกเจียโย่วของราชวงศ์ซ่ง พร้อมกับหอเยวี่ยหยาง หอหวงเฮ่อ และศาลาเถิงหวางได้รับการขนานนามว่าเป็นสี่หอชื่อดังของจีนโบราณ ตำนานแปดเซียนข้ามทะเลและปรากฏการณ์ภาพลวงตากลางทะเลเพิ่มความพร่ามัวให้ที่นี่ เมืองน้ำเผิงไหลใต้ศาลาเป็นฐานทัพเรือโบราณที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ที่สุดในจีนจนถึงทุกวันนี้ ทางเหนือของศาลาเผิงไหลเก๋อคือฉางเต่า เกาะ 151 เกาะเรียงตัวเหนือจรดใต้ตามช่องแคบโป๋ไห่ นกอพยพ แมวน้ำลายจุด และของดีทะเลทำให้ที่นี่เป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติและแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติ ในตัวเมืองมีภูเขายังไท่ ถนนฉาวหยาง และโส่วเฉิงหลี่ หนึ่งเขาสองถนนร้อยเรียงความทรงจำสองช่วงของการเปิดท่าเรือและเมืองทหาร เกาะหย่างหมา ทางเหนือของโหมวผิงเหมาะแก่การปั่นจักรยาน ส่วนคฤหาสน์ตระกูลโหมวของฉีเสียเป็นคฤหาสน์เจ้าที่ดินที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือของจีน ที่นี่ยังเป็นเขตผลิตไวน์และแอปเปิล ข้าวหน้าไส้ทะเล เมินจื่อยังไท่ เกี๊ยวปลาอินทรี และก๋วยเตี๋ยวเผิงไหลประกอบกันเป็นรสอร่อยที่ธรรมดาที่สุด ปลายปี 2025 ทั้งเมืองมีประชากรประจำถิ่น 7,000,500 คน ช่วงเปลี่ยนฤดูร้อนเป็นฤดูใบไม้ร่วงอากาศอบอุ่นชุ่มชื้น เป็นเวลาดีสำหรับดูทะเลและกินอาหารทะเล

ยังไท่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของคาบสมุทรชานตง ติดกับทะเลหวงไห่และทะเลโป๋ไห่ มองข้ามทะเลไปยังคาบสมุทรเหลียวตง ตลอดจนญี่ปุ่น เกาหลีใต้ และเกาหลีเหนือ ทั่วทั้งเมืองมีพื้นที่แผ่นดิน 13,900 ตารางกิโลเมตร แนวชายฝั่งยาว 1,071 กิโลเมตร มีเกาะ 230 เกาะ ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาต่ำและเนินเขา ยอดเขาสูงสุดคือยอดไทป๋อของภูเขาคุนอวี สูง 922.8 เมตร ปลายปี 2025 เมืองมีประชากรประจำถิ่น 7,000,500 คน ดูแล 5 เขต และ 6 เมืองระดับอำเภอ ทะเลอยู่ทางเหนือของเมืองและอยู่ทางตะวันออกของเมืองด้วย ทั้งพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกต่างก็มองเห็นทะเล โครงสร้างเมืองเช่นนี้หาได้ยากในชานตง

ยังไท่เป็นหนึ่งในถิ่นกำเนิดวัฒนธรรมยุคแรกของจีนโบราณ ตั้งแต่ปลายยุคไพลสโตซีนก็มีมนุษย์อาศัยและขยายพันธุ์อยู่ที่นี่ เมื่อ 7,000 ปีก่อน ที่นี่เกิดวัฒนธรรมไป๋สือในยุคหินใหม่ ในอดีตเป็นดินแดนของชนเผ่าตงอี๋ สมัยราชวงศ์เซี่ยชนตงอี๋ตั้งแคว้นขึ้นที่นี่ สมัยราชวงศ์ซาง ราชวงศ์ซีโจว และยุคชุนชิวเป็นดินแดนแคว้นไหล สมัยจ้านกั๋วขึ้นกับแคว้นฉี สมัยราชวงศ์ฉินขึ้นกับมณฑลฉี สมัยราชวงศ์ฮั่นเป็นมณฑลตงไหล สมัยราชวงศ์สุยเป็นไหลโจว สมัยราชวงศ์ถัง ซ่ง และหยวนเป็นเติงโจวและไหลโจว สมัยราชวงศ์หมิงและชิงเป็นจังหวัดเติงโจวและจังหวัดไหลโจว ปี 1398 เพื่อเสริมการป้องกันชายฝั่ง รัฐบาลหมิงได้ตั้งที่ว่าการฉีซานขึ้นที่นี่ และสร้างหอสัญญาณไฟบนภูเขาทางทิศเหนือ เรียกอีกชื่อว่า «หอหมาป่า» ชื่อ ยังไท่ จึงได้มาแต่บัดนั้น นี่ก็เป็นเค้าโครงเมืองยุคแรกสุดของยังไท่ด้วย

การเปิดท่าเรือในยุคใหม่ได้พลิกเส้นทางของเมืองนี้ ปี 1858 รัฐบาลราชวงศ์ชิงลงนาม «สนธิสัญญาเทียนจิน» กับอังกฤษ ฝรั่งเศส และประเทศอื่น ๆ เปิดเติงโจวเป็นท่าเรือการค้า ปี 1861 ท่าเรือการค้าเปลี่ยนเป็นยังไท่ หลังจากนั้น 17 ประเทศ เช่น อังกฤษ ฝรั่งเศส และสหรัฐฯ ได้ตั้งสถานกงสุลที่ยังไท่ติดต่อกัน บริษัทการค้าต่างประเทศ ธนาคาร ที่ทำการไปรษณีย์ และสโมสรก็ผุดขึ้นตามมา หลังก่อตั้งจีนใหม่ ปี 1950 ได้จัดตั้งเขตปกครองเหวินเติงและไหลหยางกับเมืองยังไท่ที่ขึ้นกับมณฑล ปี 1958 จัดตั้งเขตปกครองยังไท่ ปี 1983 จัดตั้งเมืองยังไท่ระดับจังหวัด จากเมืองโส่วถึงย่านการค้า จากท่าเรือประมงถึงท่าเรือใหญ่ ประวัติศาสตร์ยุคใหม่ของยังไท่เกือบทั้งหมดล้วนเขียนอยู่บนแนวชายฝั่งนี้

พูดถึงยังไท่ ก็เลี่ยงไม่พ้นศาลาเผิงไหลเก๋อ ศาลาแห่งนี้สร้างอยู่บนยอดหน้าผาตานหยา หันหน้าไปทางทะเล สร้างเสร็จในปีที่หกแห่งรัชศกเจียโย่วของราชวงศ์ซ่ง (ปี 1061) พร้อมกับหอเยวี่ยหยาง หอหวงเฮ่อ และศาลาเถิงหวาง ได้รับการขนานนามว่าเป็นสี่หอชื่อดังของจีนโบราณ หมู่ศาลาอิงภูเขาตามลาดชัน สะท้อนกับทะเลเขียวสุดลูกหูลูกตา เมื่อเมฆหมอกโอบล้อมก็ให้บรรยากาศ «ศาลาเทพลอยฟ้า» จริง ๆ ที่นี่ก็เป็นต้นกำเนิดตำนาน «แปดเซียนข้ามทะเล» เล่ากันว่าแปดเซียนต่างถืออาวุธวิเศษข้ามทะเลไปจากที่นี่ ส่วน «ภาพลวงตากลางทะเล» นั้นเป็นปรากฏการณ์มหัศจรรย์ที่พบได้ยากยิ่ง ยอดนักเขียนราชวงศ์ซ่งอย่างซูตงพัวเคยบรรยายภาพนั้นไว้ว่า «ทะเลเมฆตะวันออกว่างเปล่าซ้ำว่างเปล่า หมู่เซียนปรากฏวับวามในความว่างใส»

ทุกวันนี้ศาลาเผิงไหลเก๋อไม่ใช่ศาลาโดด ๆ อีกต่อไป หากเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวขนาด 10.5 ตารางกิโลเมตร จัดวางโครงสร้างด้วย «ภูเขา» «ทะเล» «เมือง» และ «ศาลา» ประกอบด้วยหมู่สถาปัตยกรรมโบราณของศาลาเผิงไหลเก๋อ เมืองน้ำเผิงไหล บ้านเกิดของฉีจี้กวง ภูเขาเถียนเหิง และจุดชมวิวอีกกว่า 20 แห่ง หลอมรวมทิวทัศน์ธรรมชาติเข้ากับโบราณสถานทางประวัติศาสตร์ ในนั้นหมู่สถาปัตยกรรมโบราณประกอบด้วยกลุ่มอาคารหกกลุ่ม ได้แก่ ศาลาเผิงไหลเก๋อ วิหารเทียนโฮ่ว วิหารหลงหวาง หอซานชิง หอหลวี่จู่ และวัดหมีถวอ มีหอและศาลากว่าหนึ่งร้อยห้อง วัดเต๋าและวัดพุทธตั้งอยู่ในที่เดียวกัน นับแต่เปิดให้บริการในปี 1980 ที่นี่ได้กลายเป็นเขตท่องเที่ยวชื่อดังที่หลอมรวมทิวทัศน์ธรรมชาติ โบราณสถานทางประวัติศาสตร์ และภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมไว้ด้วยกัน เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ชุดแรกของชาติ

เมืองน้ำที่เชิงหน้าผาตานหยาใต้ศาลาเผิงไหลเก๋อก็ควรค่าแก่การชมอย่างละเอียดเช่นกัน เมืองน้ำนี้เรียกอีกชื่อว่าเมืองเป้ยเวย บรรพบุรุษของมันคือท่าเรือโบราณเติงโจว ซึ่งในสมัยราชวงศ์ถังได้รับการขนานนามพร้อมกับหมิงโจว หยางโจว และฉวนโจวว่าเป็นสี่ท่าเรือใหญ่ของจีน ปีที่เก้าแห่งรัชศกหงอูของราชวงศ์หมิง (ปี 1376) ที่นี่ได้สร้างเป็นเมืองบนพื้นฐานของ «ค่ายปลาดาบ» เดิม กำแพงเมืองสูงตระหง่าน ป้อมศัตรูเรียงสลับ ทางเหนือมีประตูน้ำควบคุมเรือที่สัญจรไปมาทางทะเล ระหว่างนั้นมีประตูระบายน้ำ ด้านสองข้างมีป้อมปืน มีทหารประจำรักษา ก่อเป็นระบบป้องกันที่รุกได้และถอยได้ นายพลชื่อดังผู้ต่อต้านโจรสลัดญี่ปุ่นอย่างฉีจี้กวงเคยประจำการที่นี่ ในเมืองได้ฟื้นฟูที่ว่าการเป้ยเวยดูซือ ค่ายทหาร ลานฝึกพล และสิ่งอำนวยความสะดวกทางทหารของราชวงศ์หมิงขึ้นใหม่ ที่นี่เป็นป้อมปราการป้องกันชายฝั่งของสองราชวงศ์หมิงและชิงของจีน และยังเป็นฐานทัพเรือโบราณที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ที่สุดในจีนจนถึงทุกวันนี้

ออกเรือจากท่าเผิงไหลไปทางเหนือก็เข้าสู่ฉางเต่า ฉางเต่ามีชื่ออีกอย่างว่าหมู่เกาะเมี่ยวเต่า ตั้งอยู่ระหว่างเจียวตงกับคาบสมุทรเหลียวตง ตรงจุดบรรจบของทะเลหวงไห่และทะเลโป๋ไห่ เกาะ 151 เกาะเรียงตัวเหนือจรดใต้อยู่ในช่องแคบโป๋ไห่ ในนั้นมีเกาะที่มีผู้อาศัย 10 เกาะ พื้นที่เกาะ 59 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทะเล 3,541 ตารางกิโลเมตร แนวชายฝั่ง 187.8 กิโลเมตร ห่างจากเผิงไหลทางใต้ 7 กิโลเมตร ห่างจากหลวี่ซุ่นทางเหนือ 42 กิโลเมตร ที่นี่ดูแล 8 ตำบล (ตำบล เมือง และแขวง) และ 40 หมู่บ้านปกครอง ปลายปี 2025 ทั้งเขตมีประชากรรวม 39,000 คน รอบเกาะน้ำใสสะอาด ได้ชื่อว่า «ภูเขาเซียนกลางทะเล» และ «อ็อกซิเจนบาร์ธรรมชาติ»

ภูมิอากาศของฉางเต่ามีความพอเหมาะแบบเกาะทะเลของตัวเอง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 11.9 องศาเซลเซียส ปริมาณฝนเฉลี่ยต่อปี 560 มิลลิเมตร อัตราการปกคลุมของป่า 60% มีคุณภาพอากาศระดับหนึ่งของชาติและพื้นที่ทะเลคุณภาพน้ำระดับหนึ่ง ที่น่าประทับใจยิ่งคือฝูงนกอพยพและสัตว์ทะเลที่นี่ ในแต่ละปีมีนกอพยพผ่าน 320 กว่าชนิด มากกว่า 1.2 ล้านตัว คิดเป็น 24% ของชนิดทั่วประเทศ มีแมวน้ำลายจุดแปซิฟิกอาศัยอยู่เกือบ 400 ตัวต่อปี เกาะหิน พื้นที่ชุ่มน้ำ และนกอพยพประกอบกันเป็นเส้นทางอพยพที่สมบูรณ์ จึงทำให้ที่นี่เป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติและเป็นหนึ่งในสิบเกาะทะเลที่งดงามที่สุดของจีน ปัจจุบันเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติ

ทะเลของฉางเต่าเลี้ยงผู้คนด้วย พื้นที่ทะเลโดยรอบอุดมด้วยของดีทะเลประเภทหอย สาหร่าย และปลา 217 ชนิด เป็นแหล่งกำเนิดของของดีทะเลอย่างปลิงทะเล หอยเป๋าฮื้อ หอยเชลล์ และเม่นทะเล ได้รับการตั้งชื่อว่าเป็นบ้านเกิดหอยเป๋าฮื้อของจีน บ้านเกิดหอยเชลล์ของจีน และบ้านเกิดสาหร่ายทะเลของจีน ปี 2018 รัฐบาลมณฑลชานตงอนุมัติจัดตั้งเขตทดลองรวมระบบนิเวศทางทะเลและอารยธรรมฉางเต่า ปี 2020 คณะรัฐมนตรีอนุมัติให้ยกเลิกเมืองเผิงไหลและอำเภอฉางเต่า แล้วจัดตั้งเขตเผิงไหล ฉางเต่าดำเนินงานอย่างเป็นอิสระตามระบบเขตหน้าที่สร้างอารยธรรมระบบนิเวศทางทะเลระดับมณฑล อยู่บ้านชาวประมงบนเกาะ ตอนเช้าออกท่ากับเรือประมง ตอนเย็นกินหอยและปลาที่เพิ่งขึ้นฝั่งในลานบ้าน คือช่วงเวลาเกาะทะเลที่เรียบง่ายที่สุด

กลับเข้าตัวเมือง ภูเขายังไท่คือประตูสู่ความเข้าใจเมืองนี้ ตั้งอยู่ปลายเหนือของตัวเมือง ถูกล้อมด้วยทะเลสามด้าน มีพื้นที่ 45 เฮกตาร์ จุดสูงสุดสูง 42.5 เมตร เป็นหน่วยอนุรักษ์โบราณวัตถุสำคัญระดับชาติและแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติ ที่หลอมรวมทิวทัศน์ธรรมชาติชายฝั่ง วัฒนธรรมการเปิดท่าเรือ ซากโบราณสถาน และบรรยากาศต่างแดนไว้ด้วยกัน ปีที่สามสิบเอ็ดแห่งรัชศกหงอูของราชวงศ์หมิง (ปี 1398) บนยอดเขามี «หอหมาป่า» ชื่อภูเขายังไท่และชื่อเมืองยังไท่จึงได้มาแต่นั้น หลังเปิดท่าเรือ 17 ประเทศได้ตั้งสถานกงสุล บริษัทการค้าต่างประเทศ และวิลล่าที่ภูเขายังไท่และโดยรอบติดต่อกัน บนเขาจนถึงทุกวันนี้ยังหลงเหลือที่ตั้งสถานกงสุลเก่าและอาคารประกอบของอังกฤษ ฝรั่งเศส สหรัฐฯ เยอรมนี เดนมาร์ก และญี่ปุ่น หกประเทศกว่า 30 หลัง ก่อเป็นกลุ่มสถานกงสุลต่างชาติยุคใหม่ที่สมบูรณ์และหนาแน่นที่สุดในเอเชีย

ประภาคารบนเขาที่สร้างปี 1988 สูง 49.5 เมตร เป็นจุดหมายของเมืองในใจชาวยังไท่ ตัวประภาคารมีรูปทรงคล้ายหอยสังข์คว่ำ เมื่อขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์ก็มองเห็นอ่าวจือฝูได้ทั้งหมด ลงเขามาทางตะวันออกก็คือย่านเก่าของวัฒนธรรมการเปิดท่าเรือ ย่านประวัติศาสตร์วัฒนธรรมถนนฉาวหยางมีพื้นที่ราว 42 เฮกตาร์ พื้นที่ก่อสร้างรวม 290,000 ตารางเมตร มีอาคารอนุรักษ์ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม 77 แห่ง เป็นหนึ่งในกลุ่มสถาปัตยกรรมการเปิดท่าเรือที่ยังคงสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ซึ่งเหลืออยู่ในประเทศ ถนนสายหลักคือถนนฉาวหยางยาว 400 เมตร สองฟากส่วนใหญ่เป็นที่ตั้งเก่าของบริษัทการค้าต่างประเทศและห้างร้านสมัยใหม่ ปัจจุบันเป็นที่เดินเล่นและหาของกินที่ดี

โส่วเฉิงหลี่ที่อยู่ตรงข้ามถนนฉาวหยางคือถิ่นกำเนิดของเมืองยังไท่ ปีที่สามสิบเอ็ดแห่งรัชศกหงอูของราชวงศ์หมิง (ปี 1398) เพื่อป้องกันภัยโจรสลัดญี่ปุ่นทางทะเล ที่นี่ได้จัดตั้ง «ที่ว่าการฉีซานพันครัวเรือน» ครั้นถึงรัชศกซุ่นจื้อของราชวงศ์ชิงได้ยกเลิกระบบเว่ยโส่ว ปีที่สามรัชศกคังซีจัดตั้งฉีซานเซ่อ ค่อย ๆ กลายเป็นชุมชนที่อยู่อาศัยของทายาทพันครัวเรือนและครัวเรือนทหาร ย่านนี้มีพื้นที่รวมราว 9.9 เฮกตาร์ ยังคงรักษาผังโดยรวมของสมัยหมิงชิงถึงต้นยุคสาธารณรัฐจีนไว้เป็นหลัก «ถนนกากบาท» ที่มีโครงสร้างเมืองแบบป้องกันเป็นหลัก และทางม้าทหารภายในกำแพงเมือง จนถึงทุกวันนี้ยังคงมีอยู่ในรูปของตรอกซอย ในเขตมีย่านเรือนโบราณที่สมบูรณ์ถึง 262 แห่ง

เกาะหย่างหมา ทางเหนือของเขตโหมวผิง เป็นทิวทัศน์เกาะทะเลแบบผ่อนคลายอีกแบบหนึ่ง เกาะหย่างหมามีพื้นที่แผ่นดิน 14.9 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทะเล 53.2 ตารางกิโลเมตร แนวชายฝั่งเกาะยาว 22.9 กิโลเมตร ดูแล 8 หมู่บ้านปกครอง มีชื่อเสียงเพราะมีภูมิประเทศพิเศษ «หนึ่งเกาะสามหาด» ด้านหน้าเกาะเป็นหาดโคลนดำที่อุดมสมบูรณ์ ปลายด้านตะวันออกของเกาะเป็นหาดทรายทองน้ำตื้นทรายละเอียด ด้านหลังเกาะเป็นหาดหินที่เต็มไปด้วยโขดหิน เล่ากันว่าเมื่อ 219 ปีก่อนคริสตกาล จิ๋นซีฮ่องเต้เสด็จประพาสตะวันออกเพื่อแสวงหายาวิเศษผ่านมาที่นี่ ทอดพระเนตรเห็นพืชน้ำบนเกาะอุดมสมบูรณ์ ฝูงม้าคึกคะนอง จึงรับสั่งให้เลี้ยงม้าที่นี่ เกาะหย่างหมา จึงได้ชื่อมา ปี 1995 ได้รับอนุมัติเป็นเขตพักตากอากาศท่องเที่ยวระดับมณฑล ปี 2009 ได้รับอนุมัติเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติ ปี 2013 ได้รับอนุมัติเป็นอุทยานธรณีระดับมณฑล

หากอยากชมภูเขา ก็ไปที่ภูเขาคุนอวีได้ ภูเขานี้พาดผ่านทั้งยังไท่และเหวยไห่ ยอดหลักคือยอดไทป๋อ สูง 922.8 เมตร เป็นยอดสูงสุดทางตะวันออกของคาบสมุทรชานตง และเป็นถิ่นกำเนิดและศูนย์กระจายตามธรรมชาติของสนแดงจีน เขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติภูเขาคุนอวีได้รับอนุมัติจัดตั้งจากคณะรัฐมนตรีในปี 2008 มีพื้นที่รวม 15,416.5 เฮกตาร์ เป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติแห่งเดียวของประเทศที่มุ่งอนุรักษ์สนแดงเป็นหลัก และเป็นแห่งเดียวของมณฑลที่เป็นระบบนิเวศป่าไม้ ในเขตมีพันธุ์พืชและสัตว์ป่า 2,645 ชนิด ที่นี่ยังเป็นถิ่นกำเนิดนิกายฉวนเจินของศาสนาเต๋าจีน แผ่นหินสลักขนาดใหญ่ «คัมภีร์เต้าเต๋อจิงของเล่าจื๊อ» ในหุบเขานับได้ว่าหายากในประเทศ ส่วนอุทยานป่าไม้แห่งชาติภูเขาคุนอวีเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติ

คฤหาสน์ตระกูลโหมวทางเหนือของตัวเมืองฉีเสีย เป็นประวัติศาสตร์คฤหาสน์แห่งเจียวตงที่จับต้องได้ เริ่มสร้างในรัชศกยงเจิ้งของราชวงศ์ชิง ถึงปี 1935 จึงเกิดเป็นขนาดในปัจจุบัน มีพื้นที่ 20,000 ตารางเมตร ปัจจุบันยังคงรักษาห้องโถงและหอไว้กว่า 480 ห้อง แบ่งเป็นสามกลุ่มหกเรือน คฤหาสน์ทั้งหลังเป็นคฤหาสน์เจ้าที่ดินศักดินาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในภาคเหนือของจีน สมบูรณ์ที่สุดในประเทศ และมีลักษณะเด่นที่สุด ปี 1988 คณะรัฐมนตรีประกาศให้เป็นหน่วยอนุรักษ์โบราณวัตถุสำคัญระดับชาติ ปัจจุบันเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของชาติ «กำแพงหนังเสือ» ในคฤหาสน์ก่อขึ้นจากหินกรวดแม่น้ำรูปร่างต่าง ๆ ส่วน «สิ่งที่แปลก» อย่าง «ปล่องไฟตั้งอยู่นอกกำแพงจั่ว» ก็น่าขบคิดไม่น้อย ชาวบ้านจึงเรียกมันว่า «พระราชวังต้องห้ามน้อยของจีน»

ของดีของยังไท่ก็เป็นอีกนามบัตรหนึ่งของเมืองนี้ ปี 2025 ทั้งเมืองมีผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์รวม 20 รายการ ในนั้นมีแอปเปิลยังไท่ ไวน์ยังไท่ วุ้นเส้นหลงโข่ว เชอร์รี่ยังไท่ ปลิงทะเลยังไท่ และสาลี่ไหลหยาง เป็นต้น มูลค่าแบรนด์แอปเปิลยังไท่ครองอันดับหนึ่งมูลค่าแบรนด์สาธารณะระดับภูมิภาคของผลไม้จีนต่อเนื่อง 16 ปี ที่นี่เป็นเขตผลิตไวน์ สวนองุ่นแผ่ขยายตามชายฝั่ง ฤดูใบไม้ร่วงกลิ่นผลไม้คลุ้งไปทั่วทุ่ง ทรัพยากรแร่ใต้ดินก็อุดมสมบูรณ์เช่นกัน พบแร่แล้ว 69 ชนิด ในนั้นปริมาณสำรองแร่ทองคำต้นตอคงเหลือครองอันดับหนึ่งของประเทศ วันฤดูใบไม้ร่วงไปเก็บแอปเปิลสักสองสามลูกที่สวน หวานกรอบชุ่มฉ่ำ เป็นวิธีต้อนรับแขกที่เรียบง่ายที่สุดของยังไท่

อาหารของยังไท่แทบทั้งหมดมาจากทะเล ในรายชื่อ «อาหารขึ้นชื่อประจำถิ่นมณฑลชานตง» ปี 2025 ยังไท่มีอาหาร 8 ชนิดได้รับการคัดเลือก ได้แก่ ข้าวหน้าไส้ทะเล เมินจื่อยังไท่ เกี๊ยวปลาอินทรี ไก่ย่างฝูซาน บะหมี่ดึงฝูซาน ก๋วยเตี๋ยวเผิงไหล บะหมี่ทุบกัวเฉิง และปูม้าไหลโจว เมินจื่อยังไท่ทำจากแป้งมันเทศที่จับตัวเป็นเจลลี่แล้วนำไปทอดบนกระทะ ผิวกรอบในนุ่มเด้ง ราดซอสงางา หากเพิ่มกุ้ง ปลาหมึก และเนื้อหอยลงไป ก็กลายเป็น «เมินจื่อสามรส» เมินจื่อร้อน ๆ สักจานริมถนน คือรสชาติที่คนท้องถิ่นกินมาตั้งแต่เด็กจนโต

เกี๊ยวปลาอินทรีมีชื่อเสียงเรื่อง «ความใหญ่» เลือกปลาอินทรีใหญ่สดแล่เอาเนื้อมาสับเป็นไส้ ใส่ไส้หมูสามชั้นกับกุยช่ายคนตามเข็มนาฬิกา เมื่อต้มสุกเนื้อปลาเด้งลื่น น้ำซุปใสหวาน ก๋วยเตี๋ยวเผิงไหลเน้น «เหนียว หนึบ นุ่ม นิ่ม» เส้นบะหมี่น้ำด่างใช้วิธีดึงด้วยมือให้ยาวเล็กเหมือนเส้นไหมเงิน น้ำราดปรุงจากปลาทะเลสดอย่างปลาเรดสน็อปเปอร์ เขตเผิงไหลมีอาหาร 3 ชนิดได้รับการคัดเลือกเป็น «อาหารขึ้นชื่อประจำถิ่นมณฑลชานตง» นอกจากนี้ ปูม้าไหลโจวเป็นผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของชาติ นึ่งล้วน ๆ ให้รสชาติแท้ที่สุด ส่วนบะหมี่ดึงฝูซานรวม «ความสด หอม นุ่ม หนึบ» ไว้ด้วยกัน บะหมี่ราดหน้า บะหมี่น้ำปลา และบะหมี่ซอสเต้าเจี้ยวเป็นชนิดที่คนท้องถิ่นกินบ่อยที่สุด

วันคืนริมทะเลยังทิ้งงานฝีมือและเทศกาลตามฤดูกาลไว้มากมาย ปี 2008 ตำนานแปดเซียนข้ามทะเลได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นรายการตัวแทนมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ พร้อมกับรายการอื่นที่เข้าทะเบียนเดียวกัน ได้แก่ เพลงชาวเรือฉางเต่า ดนตรีเต๋าเจียวตง ระบำหยางเกอไห่หยาง กลองร่ายเปาะกัว งิ้วหลานกวาน กลองใหญ่เจียวตง มวยตั๊กแตน การแกะหยกไหลโจว กระดาษตัดยังไท่ งานฝีมือทำวุ้นเส้นหลงโข่วแบบดั้งเดิม ศิลปะการหล่อหลอมด้วยรางทองและเตาหิน เทคนิคถักเปียฟางไหลโจว และเทศกาลโคมปลา ระบำหยางเกอกับโคมปลาในเดือนอ้าย เสียงเพลงชาวเรือกลางทะเลกับกระดาษตัดบนหน้าต่าง เก็บอารมณ์ความรู้สึกของชาวเจียวตงไว้ในท่วงท่าและเสียงที่จับต้องได้

ยังไท่มีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น การเปลี่ยนสี่ฤดูและการเคลื่อนของมรสุมค่อนข้างชัดเจน ฤดูหนาวไม่หนาวจัด ฤดูร้อนไม่ร้อนอบอ้าว ปี 2025 ทั้งเมืองมีอุณหภูมิเฉลี่ย 14 องศาเซลเซียส ปริมาณฝนเฉลี่ย 989 มิลลิเมตร ชั่วโมงแสงแดด 2,507 ชั่วโมง ฤดูใบไม้ผลิมาช้า ริมทะเลลมแรง ฤดูร้อนอบอุ่นชื้น เป็นที่หลบร้อนที่ดี ฤดูใบไม้ร่วงสบายที่สุด ฟ้าสูงเมฆบางเบา และเป็นฤดูที่แอปเปิลกับองุ่นสุก ฤดูหนาวหิมะมาก ริมทะเลลมหนาว แต่ผู้เที่ยวน้อย การดูคลื่นซัดโขดหินก็มีความเงียบสงบแบบหนึ่ง ช่วงเวลาที่เหมาะแก่การดูทะเล ปีนเขา และเดินย่านเก่า ส่วนใหญ่อยู่ในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง

ในฐานะเมืองศูนย์กลางคมนาคมแบบครบวงจรระดับชาติที่สำคัญ ยังไท่มีวิธีเข้าออกหลายทาง ด้านท่าอากาศยาน สนามบินยังไท่ถูกกำหนดเป็นสนามบินศูนย์กลางระดับภูมิภาค มีเที่ยวบินเชื่อมกับหลายเมืองทั้งในและต่างประเทศ ด้านท่าเรือ ท่าเรือยังไท่เป็นท่าเรือหลักชายฝั่งของประเทศ เขตท่าเรือหลงโข่ว เขตท่าเรือตะวันตก เขตท่าเรืออ่าวจือฝู และเขตท่าเรือเผิงไหลล้วนเป็นเขตท่าเรือสำคัญ เส้นทางเดินเรือในทะเลเชื่อมโยงกว้างขวาง ด้านรถไฟ ท่าอากาศยาน ท่าเรือ และสถานีรถไฟความเร็วสูงยังไท่หนานสามท่าเชื่อมโยงกัน ทั้งเมืองเป็นแห่งแรกในมณฑลที่ทำให้ทุกอำเภอมีรถไฟความเร็วสูง ทางหลวงระหว่างตัวเมืองกับแต่ละอำเภอและเมืองหนาแน่น หากจะไปเส้นทางเผิงไหลและฉางเต่า สามารถนั่งรถไปถึงเผิงไหลก่อน แล้วเปลี่ยนเป็นเรือโดยสารที่ท่าเทียบเรือเพื่อเข้าเกาะ

จัดเวลาสามถึงสี่วันก็พอจะสบาย ๆ วันแรกเผื่อไว้ให้ตัวเมือง ตอนเช้าขึ้นภูเขายังไท่ชมกลุ่มที่ตั้งสถานกงสุลเก่า ตอนบ่ายเดินเล่นรอบถนนฉาวหยางและโส่วเฉิงหลี่ ตอนเย็นไปชมพระอาทิตย์ตกริมทะเล วันที่สองออกเช้าไปเผิงไหล ตอนเช้าชมศาลาเผิงไหลเก๋อกับเมืองน้ำ ตอนบ่ายนั่งเรือจากท่าเผิงไหลเข้าฉางเต่า พักบ้านชาวประมงบนเกาะ ตอนเย็นชมพระอาทิตย์ตกกลางทะเล วันที่สามที่ฉางเต่าชมพระอาทิตย์ขึ้น เดินเลียบชายฝั่ง ตอนบ่ายกลับเผิงไหล แล้วไปเที่ยวเกาะหย่างหมารอบถนนรอบเกาะสักหนึ่งรอบ หากยังมีวันที่สี่ จะไปฉีเสียชมคฤหาสน์ตระกูลโหมว หรือเข้าภูเขาคุนอวีเดินเส้นทางป่าไม้สักช่วง ให้ครบทั้งภูเขาและทะเล